پایگاه خبری- اطلاع رسانی وب دا زنجان

دکتر مریم اسدی مدیریت استراتژی و مددکار اجتماعی در گفتگو با پایگاه خبری وبدا – زنجان؛ با بیان اینکه فرسودگی شغلی صرفاً یک مسئله مدیریتی در محیط‌های اداری نیست، گفت: این پدیده آثار خود را به خانه‌ها، فرزندان و در نهایت به کل ساختار جامعه منتقل می‌کند. هنگامی که نیروی کار دچار فرسودگی روانی و جسمی می‌شود، این بحران از مرزهای سازمان عبور کرده و به یک معضل اجتماعی تبدیل می‌شود.

وی با نگاه آسیب‌شناسانه به این موضوع افزود: فرسودگی شغلی را نباید فقط به کاهش کیفیت کار محدود دانست؛ آنچه در واقع رخ می‌دهد، تضعیف توانمندی‌های روانی فرد است که می‌تواند به انزوا، تنش‌های خانوادگی و در نهایت گسست پیوندهای عاطفی در خانواده منجر شود.

این مددکار اجتماعی اظهار کرد: فردی که در محیط کار با بی‌عدالتی، فشار بیش از حد و نبود حمایت روانی روبه‌روست، با انرژی بسیار کمی به خانه بازمی‌گردد. این خستگی مزمن ممکن است به بی‌حوصلگی، پرخاشگری یا بی‌تفاوتی نسبت به همسر و فرزندان بینجامد و زمینه‌ساز بروز مشکلاتی مانند طلاق و آسیب‌های روانی در کودکان شود.

اسدی تأکید کرد: انگیزه در محیط کار نباید فقط به معنای پاداش مالی باشد، بلکه باید احساس امنیت، احترام و کرامت انسانی را نیز در بر بگیرد.

وی با اشاره به راهکارهای مقابله با این بحران، گفت: سازمان‌ها باید به جای تمرکز صرف بر رقابت، بر همکاری و حمایت روانی متقابل میان کارکنان تأکید کنند. همچنین توازن کار و زندگی باید به عنوان یک حق اجتماعی مورد توجه قرار گیرد، نه یک امتیاز.

این کارشناس افزود: برگزاری کارگاه‌های مدیریت استرس و تاب‌آوری برای حفظ سلامت روان نیروی انسانی ضروری است و سازمان‌ها باید علائم اولیه فرسودگی مانند انزوا یا کاهش مشارکت اجتماعی کارکنان را به‌موقع شناسایی و برای آن مداخله حمایتی انجام دهند.

اسدی خاطرنشان کرد: اگر بخواهیم جامعه‌ای سالم و خانواده‌هایی پایدار داشته باشیم، باید سلامت روان کارگران و کارمندان در اولویت قرار گیرد. اصلاح ساختارهای کاری، نوعی پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی است و می‌تواند از تحمیل هزینه‌های سنگین بر نظام‌های حمایتی و بهداشت و درمان کشور جلوگیری کند.