پایگاه خبری- اطلاع رسانی وب دا زنجان

پایگاه خبری وبدا-زنجان، دکتر حمیدی در سمپوزیوم «نوآوری برای تاب‌آوری اجتماعی» با ارائه سخنرانی خود تحت عنوان «دانشگاه تأثیرگذار در دوران بحران»، به بازتعریف مأموریت‌های دانشگاه در دنیای در حال تغییر پرداخت و بر ضرورت گذار از دانشگاه سنتی به نهاد اجتماعی آینده تأکید کرد.

وی با اشاره به نقش حیاتی دانشگاه‌ها در زمان بحران‌ها اظهار کرد: دانشگاه در دوران بحران وظیفه خطیر حفظ دانش، تقویت امید، استمرار یادگیری و ساخت آینده را بر عهده دارد و باید به عنوان یک خط حیات اجتماعی، پایه‌ای برای جامعه‌ای تاب‌آور و امیدوار باشد.

معاون تحقیقات و فناوری دانشگاه علوم پزشکی زنجان با مقایسه ساختار دانشگاه سنتی و دانشگاه آینده‌نگر، یادآور شد: دانشگاه‌های آینده باید از انتقال صرف دانش به خلق دانش، از کلاس‌های ثابت به یادگیری مادام‌العمر، از مدیریت متمرکز به حکمرانی مشارکتی، و از پژوهش‌های صرفاً مقاله‌محور به پژوهش‌های مسئله‌محور و پیش‌بینی‌کننده بحران‌ها تغییر مسیر دهند.

وی با تأکید بر اینکه محدودیت‌ها می‌توانند الهام‌بخش راه‌حل‌های جدید باشند، افزود: نوآوری در ابعاد فناورانه، آموزشی، سازمانی و اجتماعی، هنری است که به دانشگاه‌ها اجازه می‌دهد تا محدودیت‌های ناشی از بحران را به ظرفیت‌های خلاقانه تبدیل کرده و حق انسانی یادگیری و رشد را حتی در شرایط سخت حفظ کنند.

دکتر حمیدی در بخش دیگری از سخنان خود بر اهمیت توسعه قابلیت‌های انسانی نظیر تفکر انتقادی، خلاقیت، سواد دیجیتال، مسئولیت اجتماعی و همکاری تأکید کرد و نقش فناوری و هوش مصنوعی را در توانمندسازی آموزش شخصی‌سازی‌شده و تصمیم‌گیری‌های داده‌محور بسیار حائز اهمیت برشمرد.

معاون تحقیقات و فناوری دانشگاه علوم پزشکی زنجان، مردم را بزرگ‌ترین دارایی و سرمایه دانشگاه دانست و تصریح کرد: نهادهای تاب‌آور با افراد تاب‌آور آغاز می‌شوند و توانمندسازی اعضای هیئت علمی، بهزیستی دانشجویان و تقویت تیم‌های بین‌رشته‌ای، پایه‌های اصلی یک دانشگاه تاب‌آور را تشکیل می‌دهند.

وی با اشاره به الگوی دانشگاه مسئله‌محور و اکوسیستم نوآوری اجتماعی خاطرنشان کرد: دانشگاه باید از تماشای جامعه به تحول جامعه برسد؛ فرآیندی که از طریق رصدخانه‌های اجتماعی، تیم‌های واکنش سریع، آزمایشگاه‌های نوآوری اجتماعی و برنامه‌های داوطلبانه دانشجویی محقق می‌شود.

دکتر حمیدی در پایان با ارائه نقشه راه جامع سه مرحله‌ای (شامل تثبیت و تداوم، بازآفرینی و ظرفیت‌سازی، و نهادینه‌سازی و تأثیرگذاری طی بازه ۳۶ ماهه) خاطرنشان کرد: پنج بعد به هم‌پیوسته زیرساختی، آموزشی، علمی، سازمانی و اجتماعی، ابعاد کلیدی تاب‌آوری نهادی هستند که به واسطه آن، یک دانشگاه تاب‌آور می‌تواند جامعه‌ای تاب‌آور و امیدوار بسازد.